:"از وبلاگ"شادی شیدایی

پنجشنبه، 15 بهمن، 1383

مردی بود که زنی را که آن زن مرد ديگری را، که وی زن ديگری را دوست می داشت، دوست می داشت.

اميدم،

سلام

پس تو هم ميخوا نی، انچه من مينويسم، پس تو هم ميد انی که "انسان بودن و ما ندن چه دوشوا ر است.

پس ميدانی که چه زجری ميکشد آنکه به با احساس بودن محکوم است.

پس ميدانی .............

ديروز ياد کتا ب" عشق سا لها ی وبا" نو شته گا بريل گا رسيا ما رکز افتادم. می دا نم که نخوا نده اي.تو هيچ کتا بی نخوا نده ای.

تو در دنيا ی وا قعی زندگی می کردی، خا رج از کتا بها. خا رج از همه فلسفه با فی های روشنفکر ما آ بانه. تو مثل زندگی حقيقی بودی. و اين حقيقت تو بود که مرا ترسند. لمس عشقت حقيقی تر از همه کتا بها ی عالم بود.

ای کا ش نبو د. ........

برا يم نوشته ای:

روزگا ری من و دل سا کن کويی بوديم

سا کن کوی بت عربده جويی بوديم.

آن روزگار، سالها ی وبا بود. سال عشق های يک طرفه،

عشق تو به من،

عشق من به دنيا ی خودم،

عشق ديگری به تو

................................و ديگری آ مد . ديگر ی تو و ديگری من.

برزخ، دوزخ، بهشت، جهنم،گنا ه، وجدان، عشق، نفرت همه و همه در سايه ديگری محو خواهد شد.

از آن روز ها فقط خاطرات "وبا" باقی ميماند. عشق هما ن وباست. يا ميميری يا زنده ميما نی.



اميدم،

خاطرات سالهای وبا تعريف کردنی نيست. ديگری هرگز نخواهد فهميد.

sheyda shirazi نوشته شده در ساعت 3:5 توسط

Recently, I came to a point;

Now, I know why God had created someone, once... first of all.

HAPPY ENDING WANTED

A charming, auburn-haired nurse tells the story.
She bent over the bed of one badly wounded man and asked him if he would like anything to read.
The soldier fixed a humorous eye on her and said,
"Miss, can you get me a nice novel? I'd like one about a golden-haired girl and a wounded soldier with a happy ending."
After this the pretty nurse looks down contemptuously on civilian compliments.