جایی که دیگر انسان مصلحتی ندارد تا حقیقت را برای آن فدا کند، دیگر از کسی واهمه نمیکند تا حق را کتمان نماید...

برگرفته از نیایش های دکتر چمران

جوراب در آوردن بچه ها

Photographer: Jerry King
Caption: Off, darned sock!

A DIALOGUE WITH ONESELF
J. Krishnamurti

Taken from a Discussion Meeting at the Brockwood Part Gathering, August 30, 1977

I realize that love cannot exist when there is jealousy; love cannot exist when there is attachment. Now, is it possible for me to be free of jealousy and attachment? I realize that I do not love. That is a fact. I am not going to deceive myself; I am not going to pretend to my wife that I love her. I do not know what love is. But I do know that I am jealous and I do know that I am terribly attached to her and that in attachment there is fear, there is jealousy, anxiety; there is a sense of dependence. I do not like to depend but I depend because I am lonely; I am shoved around in the office, in the factory and I come home and I want to feel comfort and companionship, to escape from myself. Now I ask myself: how am I to be free of this attachment? I am taking that just as an example.
At first, I want to run away from the question. I do not know how it is going to end up with my wife. When I am really detached from her my relationship to her may change. She might be attached to me and I might not be attached to her or to any other woman. But I am going to investigate. So I will not run away from what I imagine might be the consequence of being totally free of all attachment. I do not know what love is, but I see very clearly, definitely, without any doubt, that attachment to my wife means jealousy, possession, fear, anxiety and I want freedom from all that. So I begin to enquire; I look for a method and I get caught in a system. Some guru says: "I will help you to be detached, do this and this; practise this and this." I accept what he says because I see the importance of being free and he promises me that if I do what he says I will have reward. But I see that way that I am looking for reward. I see how silly I am; wanting to be free and getting attached to a reward.
I do not want to be attached and yet I find myself getting attached to the idea that somebody, or some book, or some method, will reward me with freedom from attachment. So, the reward becomes an attachment. So I say: "Look what I have done; be careful, do not get caught in that trap." Whether it is a woman, a method, or an idea, it is still attachment. I am very watchful now for I have learned something; that is, not to exchange attachment for something else that is still attachment.
I ask myself: "What am I to do to be free of attachment?" What is my motive in wanting to be free of attachment? Is it not that I want to achieve a state where there is no attachment, no fear and so on? And I suddenly realize that motive gives direction and that direction will dictate my freedom. Why have a motive? What is motive? A motive is a hope, or a desire, to achieve something. I see that I am attached to a motive. Not only my wife, not only my idea, the method, but my motive has become my attachment! So I am all the time functioning within the field of attachment - the wife, the method and the motive to achieve something in the future. To all this I am attached. I see that it is a tremendously complex thing; I did not realize that to be free of attachment implied all this. Now, I see this as clearly as I see on a map the main roads, the side roads and the villages; I see it very clearly. Then I say to myself: "Now, is it possible for me to be free of the great attachment I have for my wife and also of the reward which I think I am going to get and of my motive?" To all this I am attached. Why? Is it that I am insufficient in myself? Is it that I am very very lonely and therefore seek to escape from that feeling of isolation by turning to a woman, an idea, a motive; as if I must hold onto something? I see that it is so, I am lonely and escaping through attachment to something from that feeling of extraordinary isolation.
So I am interested in understanding why I am lonely, for I see it is that which makes me attached. That loneliness has forced me to escape through attachment to this or to that and I see that as long as I am lonely the sequence will always be this. What does it mean to be lonely? How does it come about? Is it instinctual, inherited, or is it brought about by my daily activity? If it is an instinct, if it is inherited, it is part of my lot; I am not to blame. But as I do not accept this, I question it and remain with the question. I am watching and I am not trying to find an intellectual answer. I am not trying to tell the loneliness what it should do, or what it is; I am watching for it to tell me. There is a watchfulness for the loneliness to reveal itself. It will not reveal itself if I run away; if I am frightened; if I resist it. So I watch it. I watch it so that no thought interferes. Watching is much more important than thought coming in. And because my whole energy is concerned with the observation of that loneliness thought does not come in at all. The mind is being challenged and it must answer. Being challenged it is in a crisis. In a crisis you have great energy and that energy remains without being interfered with by thought. This is a challenge which must be answered.
I started out having a dialogue with myself. I asked myself what is this strange thing called love; everybody talks about it, writes about it - all the romantic poems, pictures, sex and all other areas of it? I ask: is there such a thing as love? I see it does not exist when there is jealousy, hatred, fear. So I am not concerned with love anymore; I am concerned with `what is', my fear, my attachment. Why am I attached? I see that one of the reasons - I do not say it is the whole reason - is that I am desperately lonely, isolated. The older I grow the more isolated I become. So I watch it. This is a challenge to find out, and because it is a challenge all energy is there to respond. That is simple. If there is some catastrophe, an accident or whatever it is, it is a challenge and I have the energy to meet it. I do not have to ask: "How do I get this energy?" When the house is on fire I have the energy to move; extraordinary energy. I do not sit back and say: "Well, I must get this energy" and then wait; the whole house will be burned by then.
So there is this tremendous energy to answer the question: why is there this loneliness? I have rejected ideas, suppositions and theories that it is inherited, that it is instinctual. All that means nothing to me. Loneliness is `what is'. Why is there this loneliness which every human being, if he is at all aware, goes through, superficially or most profoundly? Why does it come into being? Is it that the mind is doing something which is bringing it about? I have rejected theories as to instinct and inheritance and I am asking: is the mind, the brain itself, bringing about this loneliness, this total isolation? Is the movement of thought doing this? Is the thought in my daily life creating this sense of isolation? In the office I am isolating myself because I want to become the top executive, therefore thought is working all the time isolating itself. I see that thought is aIl the time operating to make itself superior, the mind is working itself towards this isolation.
So the problem then is: why does thought do this? Is it the nature of thought to work for itself? Is it the nature of thought to create this isolation? Education brings about this isolation; it gives me a certain career, a certain specialization and so, isolation. Thought, being fragmentary, being limited and time binding, is creating this isolation. In that limitation, it has found security saying: "I have a special career in my life; I am a professor; I am perfectly safe." So my concern is then: why does thought do it? Is it in its very nature to do this? Whatever thought does must be limited. Now the problem is: can thought realize that whatever it does is limited, fragmented and therefore isolating and that whatever it does will be thus? This is a very important point: can thought itself realize its own limitations? Or am I telling it that it is limited? This, I see, is very important to understand; this is the real essence of the matter. If thought realizes itself that it is limited then there is no resistance, no conflict; it says, "I am that". But if I am telling it that it is limited then I become separate from the limitation. Then I struggle to overcome the limitation, therefore there is conflict and violence, not love.
So does thought realize of itself that it is limited? I have to find out. I am being challenged. Because I am challenged I have great energy. Put it differently: does consciousness realize its content is itself? Or is it that I have heard another say: "Consciousness is its content; its content makes up consciousness"? Therefore I say, "Yes, it is so". Do you see the difference between the two? The latter, created by thought, is imposed by the `me'. If I impose something on thought then there is conflict. It is like a tyrannical government imposing on someone, but here that government is what I have created.
So I am asking myself: has thought realized its own limitations? Or is it pretending to be something extraordinary, noble, divine? - which is nonsense because thought is based on memory. I see that there must be clarity about this point: that there is no outside influence imposing on thought saying it is limited. Then, because there is no imposition there is no conflict; it simply realizes it is limited; it realizes that whatever it does - its worship of god and so on - is limited, shoddy, petty - even though it has created marvellous cathedrals throughout Europe in which to worship.
So there has been in my conversation with myself the discovery that loneliness is created by thought. Thought has now realized of itself that it is limited and so cannot solve the problem of loneliness. As it cannot solve the problem of loneliness, does loneliness exist? Thought has created this sense of loneliness, this emptiness, because it is limited, fragmentary, divided and when it realizes this, loneliness is not, therefore there is freedom from attachment. I have done nothing; I have watched the attachment, what is implied in it, greed, fear, loneliness, all that and by tracing it, observing it, not analysing it, but just looking, looking and looking, there is the discovery that thought has done all this. Thought, because it is fragmentary, has created this attachment. When it realizes this, attachment ceases. There is no effort made at all. For the moment there is effort - conflict is back again.
In love there is no attachment; if there is attachment there is no love. There has been the removal of the major factor through negation of what it is not, through the negation of attachment. I know what it means in my daily life: no remembrance of anything my wife, my girl friend, or my neighbour did to hurt me; no attachment to any image thought has created about her; how she has bullied me, how she has given me comfort, how I have had pleasure sexually, all the different things of which the movement of thought has created images; attachment to those images has gone.
And there are other factors: must I go through all those step by step, one by one? Or is it all over? Must I go through, must I investigate - as I have investigated attachment - fear, pleasure and the desire for comfort? I see that I do not have to go through all the investigation of all these various factors; I see it at one glance, I have captured it.
So, through negation of what is not love, love is. I do not have to ask what love is. I do not have to run after it. If I run after it, it is not love, it is a reward. So I have negated, I have ended, in that enquiry, slowly, carefully, without distortion, without illusion, everything that it is not - the other is.

عشق را در قلب خود جستجو كن
نويسنده: باگوان اشو راجنيش
مترجم: محسن خاتمي

پرسش: لطفاً تفاوت ميان يك عشق سالم به خود و غرور نفساني را توضيح دهيد؟
پاسخ: هر چند كه شبيه به هم به نظر مي‎آيند، اما بسيار متفاوتند. داشتن يك عشق سالم به خويشتن، ارزشي مذهبي است. كسي كه خودش را دوست نداشته باشد، هرگز قادر نخواهد بود ديگري را دوست بدارد. نخستين موج عشق بايد در قلب خودت برخيزد. اگر براي خودت برنخيزد، براي ديگري نيز بر نخواهد خاست زيرا هر كس ديگر از تو به خودت دورتر است.
مانند پرتاب سنگ به درون درياچه‎اي آرام است. نخستين موج در اطراف آن سنگ به وجود مي‎آيد و سپس امواج منتشر مي‎‎شوند و دور مي‎گردند. نخستين موج عشق بايد در اطراف خودت شكل بگيرد. انسان بايد بدن خودش را دوست بدارد، روح خودش را دوست بدارد. انسان، بايد، تماميت وجودش را دوست بدارد. اين طبيعي است؛ و گرنه، هرگز‌ قادر به بقا نخواهي بود؛ و اين زيباست، زيرا كه تو را زيبايي مي‎بخشد. كسي كه خودش را دوست دارد، با وقار و متين مي‎گردد. كسي كه خودش را دوست دارد حتماً ساكت‎تر، مراقبه‎گون‎تر و شاكرتر از كسي است كه خودش را دوست ندارد.
اگر خانه‎ات را دوست نداشته باشي، آن را تميز نخواهي كرد؛ آن را رنگ‎آميزي نخواهي كرد، اطراف آن را با گل‎هاي نيلوفر تزيين نخواهي كرد. اگر خودت را دوست نداشته باشي، در اطراف خودت باغچه‎اي زيبا نخواهي آفريد. تو خواهي كوشيد تا نيروهاي بالقوه‎ات را رشد دهي و هر آن چه را كه در وجود داري بيان و آشكار سازي. اگر عاشق خودت باشي، برخودت باران عشق خواهي باريد و خويشتن را از آن تغذيه خواهي كرد. و اگر عاشق خودت باشي، حيرت زده خواهي شد: ديگران نيز تو را دوست خواهند داشت. هيچ‎كس فردي را كه عاشق خودش نباشد دوست نخواهد داشت. تو، اگر نتواني حتي خودت را دوست بداري، چه كس ديگري زحمت آن را خواهد كشيد؟ و كسي كه خودش را دوست نداشته باشد، نمي‎تواند خنثي بماند. يادت باشد، در زندگي هيچ چيزي خنثي نيست.
كسي كه خودش را دوست نداشته باشد، نفرت دارد، بايد متنفر باشد – زندگي نمي‎تواند خنثي باشد. زندگي هميشه انتخاب است. اگر دوست نداشته باشي، به اين معني نيست كه مي‎تواني فقط در حالت دوست نداشتن باشي. نه، تو نفرت خواهي داشت.
و كسي كه نفرت داشته باشد مخرب مي‎گردد. و كسي كه از خودش نفرت داشته باشد، از سايرين نيز متنفر خواهد بود: او پيوسته در خشم و عصبيت و خشونت است. كسي كه از خودش متنفر باشد، چگونه مي‎تواند اميدوار باشد كه ديگران دوستش بدارند؟ تمام زندگيش نابود خواهد شد. عشق ورزيدن به خود، يك ارزش مذهبي والاست.
من به شما عشق به خود را مي‎آموزم. ولي به ياد بسپار، عشق به خود، غرور نفساني نيست، ابداً چنين نيست. در واقع، درست بر خلاف آن است. كسي كه خودش را دوست داشته باشد، درخواهد يافت كه خودي در او وجود ندارد. عشق، هميشه نفس را ذوب مي‎كند. اين يكي از اسرار كيمياگري است كه بايد آموخته، درك و تجربه شود: «عشق، هميشه نفس را ذوب مي‎كند». هر گاه عشق بورزي، «خود» از بين مي‎رود. وقتي عاشق زن يا مردي هستي، دست كم براي چند لحظه كه عشق واقعي وجود داشته باشد، خودي در تو نخواهد بود، نفسي در كار نخواهد بود.
عشق و نفس نمي‎توانند با هم وجود داشته باشند. مانند نور و تاريكي هستند: وقتي نور بيايد،‌تاريكي ناپديد مي‎گردد. اگر خودت را دوست داشته باشي، شگفت‎زده خواهي شد. عشق به خود، يعني از ميان رفتن خود. در عشق به خود، خودي وجود نخواهد داشت.
تضاد در اين‎جاست، عشق به خود كاملاً بي‎خودي است. اين عشقي خودخواهانه نيست. زيرا هر كجا نور باشد تاريكي نيست و هر كجا عشق باشد، نفس نيست.
عشق، نفس يخ بسته را ذوب مي‎كند. نفس، مانند قطعه‎اي از يخ است و عشق مانند خورشيد بامدادي. گرماي عشق مي‎آيد و نفس را ذوب مي‎كند. هر چه خودت را بيش‎تر دوست بداري، نفس كمتري در خودت خواهي يافت.
و آن گاه اين عشق، به مراقبه‎اي بزرگ مبدل خواهد شد، يك گام بزرگ به سوي خداوند. تا جايي كه به عشق به خود مربوط مي‎شود، تو اين را نمي‎داني، زيرا تو خودت را دوست نداشته‎اي. ولي ديگران را دوست‎ داشته‎اي؛ لمحاتي از آن، شايد، برايت روي داده باشد. شايد لحظات كميابي را داشته‎اي كه در آن، ناگهان تو نبوده‎اي و فقط عشق وجود داشته، تنها انرژي عشق جاري بوده، از هيچ مركزي، از هيچ جا به هيچ جا. وقتي دو عاشق با هم نشسته باشند، دو هيچ كنار هم نشسته‎اند، دو صفر. و زيبايي عشق در همين است، تو را كاملاً از خويشتن تو، تهي مي‎سازد.
خودت را به درون عشق بريز تا در دنياي درون فضايي ايجاد شود. زيرا خداوند وقتي وارد مي‎شود كه در درون تو فضايي براي او باشد. و فضايي بزرگ مورد نياز است، زيرا تو بزرگ‎ترين ميهمان را دعوت مي‎كني. تو تمام هستي را به درونت دعوت مي‎كني. تو به يك هيچ بي‎نهايت نياز داري. بهترين راه براي هيچ شدن، عشق است.
پس يادت باشد، غرور نفساني ابداً عشق به خود نيست. غرور نفساني، درست نقطه‎ي مقابل آن است. كسي كه قادر نبوده خودش را دوست بدارد، نفساني مي‎گردد. غرور نفساني را روان‎شناسان، «خودشيفتگي» مي‎خوانند.
شايد تمثيل نارسيسوس را شنيده باشيد: او عاشق خودش شد. با نگاه كردن به سطح درياچه، او عاشق تصوير خودش شد.
حالا تفاوت را ببين: كسي كه عاشق خودش باشد، عاشق تصويرش نخواهد شد؛ او فقط خودش را دوست دارد. نيازي به آينه ندارد. او خودش را از درون مي‎شناسد. آيا تو نمي‎داني كه وجود داري؟ آيا براي اثبات وجودت نياز به سند و برهان داري؟ آيا به آينه نياز داري تا ثابت كند كه تو هستي؟ اگر آينه نبود تو به هستي و وجود خودت ترديد مي‎كردي؟
نارسيسوس عاشق بازتاب صورت خود شد – نه عاشق خودش. اين واقعاً عشق به خود نيست. او عاشق بازتاب خودش شد؛ بازتاب، همان ديگري است. او دو تا شده بود، تقسيم شده بود. نارسيسوس شكاف برداشته بود، او به نوعي شكاف شخصيتي دچار گشته بود. و اين براي بسياري از كساني كه مي‎پندارند عاشق هستند روي مي‎دهد. وقتي عاشق زني مي‎شوي، تماشا كن، هشيار باش. شايد چيزي جز خود شيفتگي نباشد. چهره‎ي آن زن، چشمانش و كلامش، شايد هم‎ چون درياچه‎ي نارسيس عمل كرده باشد و تو بازتاب وجود خودت را در آن ديده‎اي.

لطيفه:
دو عاشق در كنار ساحل دريا نشسته بودند، شبي مهتابي كه ماه تمام در آسمان مي‎درخشيد و امواجي عظيم در سطح دريا به وجود آمده بود. مرد با صداي بلند به دريا گفت «حالا موج‎هاي بزرگت را بياور! بالا بيا! موج‎هاي عظيمت را نشان بده!» و امواجي بزرگ در سطح دريا پديد مي‎آمدند و به سوي ساحل هجوم مي‎آوردند.
زن نزديك‎تر شد و گفت «آه، من هميشه اين را مي‎دانسته‎ام كه تو يك معجزه‎گر هستي!، حتي امواج دريا هم از تو اطاعت مي‎كنند!»
آري، چنين است. زن از مرد تمجيد مي‎كند و مرد از زن – يك تملق دو جانبه. زن مي‎گويد «هيچ كس به اندازه‎ي تو قوي و خوب نيست! تو بزرگ‎ترين انساني هستي كه خدا آفريده. حتي اسكندر كبير هم با تو قابل مقايسه نيست!» و تو باد مي‎كني، سينه‎ات دو برابر مي‎شود و سرت شروع مي‎كند به باد كردن. و تو به زن مي‎گويي «تو بزرگ‎ترين مخلوق خدايي. حتي كلئوپاترا نيز به زيبايي و وقار تو نبود. هيچ زني مانند تو زيبا آفريده نشده!» اين چيزي است كه شما عشق مي‎خوانيد! اين يعني خودشيفتگي: مرد، درياچه‎اي آرام مي‎شود و زن را بازتاب مي‎كند و زن درياچه‎اي آرام مي‎گردد و مرد تصوير خويش را در او مي‎بيند. در واقع نه تنها واقعيت ديگري را بازتاب نمي‎كنند، بلكه آن را تزيين هم مي‎كنند و به هزار و يك شكل آن را زيباتر جلوه مي‎دهند. اين چيزي است كه مردم عشق مي‎خوانند. اين عشق نيست، اين يك ارضاي نفس دو جانبه است.
عشق واقعي، چيزي از نفس نمي‎شناسد. عشق واقعي از همان ابتدا از بي‎نفسي آغاز مي‎كند.
طبيعتاً، تو اين بدن را داري، اين وجود، و تو در آن ريشه داري پس از آن لذت ببر، آن را غني كن و آن را جشن بگير. مساله‎ي غرور يا نفس در كار نيست، زيرا تو خودت را با هيچ كس مقايسه نمي‎كني. نفس، فقط با مقايسه وارد مي‎شود. عشق به خود مقايسه نمي‎شناسد. تو، خودت هستي، همين. تو نمي‎گويي كه ديگري از تو پست‎تر است؛ تو ابداً مقايسه نمي‎كني. هر گاه مقايسه پيش آمد، بدان كه عشق وجود ندارد و راه كار ظريف نفس است.
نفس از طريق مقايسه به زندگي ادامه مي‎دهد. وقتي به همسرت مي‎گويي «دوستت دارم»، اين يك چيز است؛‌ ولي وقتي به زني مي‎گويي «كلئوپاترا در برابر تو هيچ است» اين چيز ديگري است، درست نقطه‎ي مقابل است. چرا كلئوپاترا را به ميان آوردي؟ آيا نمي‎تواني اين زن را بدون به ميان كشيدن كلئوپاترا دوست بداري؟ كلئوپاترا براي اين آمده تا نفس را باد كند. همين مرد را دوست بدار؛ چرا اسكندر كبير را به ميان مي‎آوري؟
عشق مقايسه نمي‎شناسد. عشق بدون مقايسه دوست مي‎دارد.
پس هر گاه مقايسه وجود داشت، به ياد آر كه غرور نفساني و خودشيفتگي است نه عشق، و تنها آن گاه كه مقايسه حذف شد، عشق خواهد بود: چه به خود و چه به ديگري. در عشق واقعي، تقسيم‎بندي وجود ندارد. عشاق در درون يكديگر ذوب مي‎شوند. در عشق نفساني، تقسيمات بزرگي وجود دارند: تقسيم عاشق و معشوق. در عشق واقعي ارتباطي وجود ندارد. بگذار تكرار كنم. در عشق واقعي ارتباطي وجود ندارد، زيرا ديگر دو فرد وجود ندارند كه به هم مرتبط باشند. در عشق واقعي فقط عشق وجود دارد، يك شكوفايي،‌يك رايحه، يك ذوب شدن، يك ملاقات. فقط در عشق نفساني است كه دو نفر وجود دارند: عاشق و معشوق و هر گاه عاشق و معشوق وجود داشته باشند، عشق از بين مي‎رود. هر گاه عشق واقعي وجود داشته باشد، عاشق و معشوق، هر دو در عشق ناپديد مي‎شوند. عشق پديده‎اي بسيار عظيم است؛ تو نمي‎تواني در آن زنده بماني. عشق واقعي هميشه در زمان حال است. عشق نفساني هميشه يا در گذشته است و يا در آينده.
در عشق واقعي، خنكاي شهواني نيز وجود دارد. به نظر متناقض مي‎رسد. ولي تمام واقعيت‎هاي بزرگ زندگي متناقض‎اند و براي همين من آن را «خنكاي شهواني» مي‎خوانم: گرما وجود دارد، ولي داغي در آن نيست. مسلماً گرما هست، ولي هم ‎چنين خنكي نيز هست. يك حالت آرام و خنك و تحت كنترل. عشق، انسان را كمتر تب‎آلوده مي‎سازد. ولي اگر عشق نفساني باشد، آن گاه داغي بسيار وجود دارد. آن گاه شهوت مانند تب وجود دارد و خنكايي نخواهد بود.
اگر اين موارد را به ياد داشته باشي، معيارهاي قضاوت را خواهي داشت. اما به ياد داشته باش كه انسان بايد از خود شروع كند. راه ديگري نيست. انسان بايد از جايي كه هست شروع كند.
خودت را دوست بدار، شديداً عاشق خودت باش و در همين عشق، غرور تو، نفس تو از ميان خواهد رفت. و هر گاه نفس تو از ميان رفت، عشق تو، به ديگران نيز خواهد رسيد. و اين ديگر ارتباط نيست، بلكه سهيم شدن است. و اين ديگر رابطه‎ي فاعل / مفعولي نيست، بلكه ذوب شدن و با هم بودن است، ديگر تب آلوده نخواهد بود، يك احساس شديد اما خنك خواهد بود. هم خنك و هم گرم. اين عشق، نخستين طعم از متناقض بودن زندگي را خواهد چشاند.

ماهنامه روان شناسي جامعه، شماره 3 ، صفحه 24

Photographer: Stefan Beutler
Caption : Max_18

NEVER TEST A WOMAN

The CIA had an opening for an assassin. After all of the background checks, interviews and testing
was done, there were three finalists, two men and a woman.

For the final test, the CIA agents took one of the men to a large metal door, handed him a gun and told him to follow instructions no matter what the circumstances. "Inside this room, you will find your wife sitting in a chair, KILL HER!!"
The man said "you can't be serious, I could never shoot my wife." The agent said. "Then you're not the right man for this job."

The second man was given the same instructions. He took the gun and went into the room. All was quiet for about 5 minutes.
Then the man came out with tears in his eyes. "I tried, but I can't kill my wife." The agent said " You don't have what it takes. Take your wife and go home. "

Finally it was ! the woman's turn. She was given the same instructions, except she was told to kill her husband. She took the gun and went into the room. Shots were heard, one shot after another. Then they heard screaming, crashing and banging on the
walls. After a few minutes, all was quiet. The door opened slowly and there stood the woman. She wiped sweat from her brow and said, "You didn't tell me the gun was loaded with blanks. I had to beat him to death with the chair."

!!?!?!???!!

راه بهشت

مردي با اسب و سگش در جاده‌اي راه مي‌رفتند. هنگام عبور از كنار درخت عظيمي، صاعقه‌اي فرود آمد و آنها را كشت. اما مرد نفهميد كه ديگر اين دنيا را ترك كرده است و همچنان با دو جانورش پيش رفت. گاهي مدت‌ها طول مي‌كشد تا مرده‌ها به شرايط جديد خودشان پي ببرند.

پياده‌روي درازي بود، تپه بلندي بود، آفتاب تندي بود، عرق مي‌ريختند و به شدت تشنه بودند. در يك پيچ جاده دروازه تمام مرمري عظيمي ديدند كه به ميداني با سنگفرش طلا باز مي‌شد و در وسط آن چشمه‌اي بود كه آب زلالي از آن جاري بود. رهگذر رو به مرد دروازه‌بان كرد: «روز به خير، اينجا كجاست كه اينقدر قشنگ است؟»

دروازه‌بان: «روز به خير، اينجا بهشت است.»

- «چه خوب كه به بهشت رسيديم، خيلي تشنه‌ايم.»

دروازه‌بان به چشمه اشاره كرد و گفت: «مي‌توانيد وارد شويد و هر چه قدر دلتان مي‌خواهد بوشيد.»

- اسب و سگم هم تشنه‌اند.

نگهبان: واقعأ متأسفم. ورود حيوانات به بهشت ممنوع است.

مرد خيلي نااميد شد، چون خيلي تشنه بود، اما حاضر نبود تنهايي آب بنوشد. از نگهبان تشكر كرد و به راهش ادامه داد. پس از اينكه مدت درازي از تپه بالا رفتند، به مزرعه‌اي رسيدند. راه ورود به اين مزرعه، دروازه‌اي قديمي بود كه به يك جاده خاكي با درختاني در دو طرفش باز مي‌شد. مردي در زير سايه درخت‌ها دراز كشيده بود و صورتش را با كلاهي پوشانده بود، احتمالأ خوابيده بود.

مسافر گفت: روز به خير

مرد با سرش جواب داد.

- ما خيلي تشنه‌ايم.، من، اسبم و سگم.

مرد به جايي اشاره كرد و گفت: ميان آن سنگ‌ها چشمه‌اي است. هرقدر كه مي‌خواهيد بنوشيد.

مرد، اسب و سگ، به كنار چشمه رفتند و تشنگي‌شان را فرو نشاندند.

مسافر از مرد تشكر كرد. مرد گفت: هر وقت كه دوست داشتيد، مي‌توانيد برگرديد.

مسافر پرسيد: فقط مي‌خواهم بدانم نام اينجا چيست؟

- بهشت

- بهشت؟ اما نگهبان دروازه مرمري هم گفت آنجا بهشت است!

- آنجا بهشت نيست، دوزخ است.

مسافر حيران ماند: بايد جلوي ديگران را بگيريد تا از نام شما استفاده نكنند! اين اطلاعات غلط باعث سردرگمي زيادي مي‌شود!

- كاملأ برعكس؛ در حقيقت لطف بزرگي به ما مي‌كنند. چون تمام آنهايي كه حاضرند بهترين دوستانشان را ترك كنند، همانجا مي‌مانند...

بخشي از كتاب «شيطان و دوشزه پريم»، پائولو كوئيلو